Historia architektury, konkurs EuropanHistoria architektury, konkurs Europanhttp://www.europan.pl/Copyright Historia architektury, konkurs EuropansNewsRegionalizm krytycznyRegionalizm krytyczny w architekturze nie ma nic wspólnego z potocznie rozumianym regionalizmem, który odwołuje się do miejscowej tradycji architektonicznej. Powstał on w latach 80-tych XX wieku. Nazwę tego stylu w architekturze rozpowszechnił Keneth Frampton, krytyk współczesnej architektury. Jego teoretykiem był Francuz – Paul Ricour, który głosił filozofię proporcji. Chciał on kontynuować tradycję, jednocześnie ją unowocześniając. Popierał opieranie się na cesze zaczerpniętej z modernizmu, czyli wartości uniwersalnej danego obiektu, uwzględniając geograficzny kontekst budynku („miejscowe formy tektoniczne”, klimat, światło, topografię). Dla Ricoura istotne były sposoby kształtowania zabudowy, formy, wynikające z historii i kontekstu danego miejsca oraz jego geografii. Regionalizm krytyczny można nazwać modernizmem reformowanym. Albowiem modernizm był jedynym z wcześniejszych stylów w architekturze, do którego nawiązywał regionalizm krytyczny. Pierwowzorem architektury krytycznego regionalizmu stał się ratusz w Säynätsalo, zaprojektowany przez Alvara Aalto. Aalto stopił swój modernistyczny budynek z otaczającym go lasem. Wprowadził do niego ceglane elementy, drewniane stropy, nieregularne schody oraz gładkie powierzchnie. Do projektu tego obiektu wykorzystał on modele wzięte wprost z natury, a także lokalne materiały. Aalto podczas tworzenia swego ratusza kierował się zasadą regionalizmu krytycznego- szczerością konstrukcji i materiału. Przedstawicielami regionalizmu krytycznego w architekturze są m.in.: Alvara Aalto, Mario Botta, Tadao Ando, Geoffrey Bawa, Charles Correa, Juha Leiviska, Rafael Moneo, Glen Murcutt, Raj Rewal, Jorn Utzon. Najsłynniejszymi realizacjami architektonicznymi regionalizmu krytycznego są: Säynätsalo Town Hall w Finlandii, Azuma House Osaka w Japonii, Fabrica Benetton Research Center Treviso we Włoszech, Dom SztukiFundacji Langen Hombroich w Niemczech, Modern Art. Museum Fort Worth w Texasie (USA), budynek Parlamentu na Sri Lance, Reykjavík Art Museum w Islandii, Biblioteka Miejska w Dortmundzie (Niemcy), Bank für Internationalen Zahlungsausgleich Basel oraz Kościół św. Jana Chrzciciela Mogno w Szwajcarii, Katedra w Évry (Francja), Sabarmati Ashram Ahmed w Indiach, Opera w Sydney (Australia), Synagoga Cymbalista Tel Awiw w Izraelu. Thu, 28 Jul 2011 00:20:05 +0000http://www.europan.pl/style-w-architekturze/regionalizm-krytyczny/http://www.europan.pl/style-w-architekturze/regionalizm-krytyczny/Postmodernizm w architekturzePostmodernizm w architekturze powstał na przełomie XX i XXI wieku. Rozwinął się w latach 50-tych XX wieku i stanął w opozycji do dominującego wówczas modernizmu (m.in. odrzucił jego artystyczny ład, tradycjonalizm). Właściwą datą narodzin postmodernizmu w architekturze był 1965 rok. Ukazały się wówczas publikacje takie jak „Złożoność i sprzeczność w architekturze” Roberta Venturiego.      Architektura postmodernizmu jest złożona, niejednolita i różnorodna. Sprzeciwia się wszystkim wcześniejszym zasadom i wyznacznikom, charakteryzującym poprzednie style w architekturze. Zakłada on wyzwolenie społeczeństwa i oderwanie się od uniwersalnych metod poznawczych, schematyzmu (w myśleniu, działaniu). Inspiracje czerpie z historycznych motywów, które go jednak nie przesłaniają. Postmodernistyczni artyści tworzą własne, oryginalne konstrukcje. Postmodernistami byli m.in.: Giancarlo de Carlo, Aldo Rossi, Philip Johnson, Hans Hollein, Carlo Scarpa. Postmodernistyczne budowle tworzone są po to, by cieszyć oko. Nacisk kładziony jest przede wszystkim na ich formę, co często powoduje niedostatki funkcjonalne. Z zewnątrz obiekt ma być świadomą dekoracją. Budynek ma się opierać na klasycznych, jak i nowszych symbolach (wieża, cokół, portal, szkło, kratownica). Architektura postmodernistyczna odwołuje się do reminiscencji oraz archetypu. Fasada postmodernistycznego obiektu nadaje mu nieraz symboliczne znaczenie. Środkami kształtowania architektury postmodernizmu są ironia, absurd i zaskoczenie. Kluczowymi stają się tu: ornamenty, symbole i symetrie. Postmodernizm w architekturze kojarzy się zazwyczaj z odwołaniami do stylów historycznych. Historyzujący nurt postmodernizmu jest połączeniem swobody oraz nawiązań do tradycji europejskiego budownictwa.  Rozróżniamy trzy typy historyzującego postmodernizmu: Nurt symboliczny, który czerpie metafory z historii (Robert Venturi), Prąd romantyczny współczesnych neostylów (Hans Hollein), Styl klasycyzujący nowego wernakularyzmu (bracia Kier) Postmodernizm występuje głównie w zachodniej architekturze, ponieważ tam zazwyczaj jest wyższy standard życia. Kiedy rozpowszechnił się on w USA i Europie Zachodniej, nastąpiła jego silna komercjalizacja. Wreszcie w latach 80-tych XX wieku uznano klasyczny (historyzujący) postmodernizm za martwy. Odrodził się on na początku XXI wieku, wykorzystany przez poszukujących tożsamości w historii artystów oraz zwolenników pluralizmu stylistycznego. Thu, 28 Jul 2011 00:18:00 +0000http://www.europan.pl/style-w-architekturze/postmodernizm-w-architekturze/http://www.europan.pl/style-w-architekturze/postmodernizm-w-architekturze/NeomodernizmNeomodernizm w architekturze powstał na przełomie XX i XXI wieku. Jego narodziny datuje się zazwyczaj około 1965 roku. Stanowi jeden ze stylów w architekturze, który nawiązuje do modernizmu (jego detali i form przestrzennych), odrzucając jednocześnie jego idee społeczno-polityczne i urbanistyczne.   Tworzone w tym stylu obiekty zazwyczaj posiadają jedynie neomodernistyczną fasadę. Jest to jawną sprzecznością z modernistyczną zasadą traktowania budynku jako całości. Neomodernizm stanowi reakcję na przepych eklektycznego postmodernizmu oraz protest wobec populizmu w architekturze. Neomodernizm stosuje prostotę, która jest dla niego środkiem wyrazu dla współczesności. Jednocześnie często ucieka on do spektakularnych i efektownych, a co za tym idzie – sztucznych, rozwiązań. Są to np. różnego rodzaju iluminacje świetlne czy też oszklenia dużych przestrzeni ściennych. Neomodernistyczne budynki konstruowane są według zasad addytywnych bądź substarkcyjnych. Ich bryły opierają się na elementach kubicznych czy też formach obrotowych. Neomodernizm jest często stosowany w budownictwie wielorodzinnym, głównie ze względu na swoją minimalną ekstrawagancję w porównaniu z innymi stylami w architekturze.       Do kierunków neomodernizmu zalicza się tzw. „nowy rygoryzm”. Opiera się on na kreowaniu budynku na zasadzie konstrukcyjnej oraz w oparciu o układ funkcjonalny. Podkreśla się szczególnie atrakcyjne aspekty takiego obiektu. Budynki w stylu „nowego rygoryzmu” mają za zadanie wywierać wrażenie niezwykle nowoczesnych. Prądem neomodernistycznym, w szerszym znaczeniu, można także nazwać dekonstruktywizm. Przedstawicielami neomodernizmu są: Rem Koolhaas, Richard Meier, Jacques Herzog, Pierre de Meuron, Ingenhoven, Overdiek und Partner, MVRDV, Jong Soung Kimm, Mathias Klotz. Przykłady architektury neomodernistycznej to m.in.: budynek Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie, Birchmeier Kaufmann Architekten – dom wielorodzinny w Zurychu, biurowiec w Nijmegen (Holandia), Burgo Tower w Porto (Portugalia), Heyri Art Valley w Południowej Korei, JianWai SOHO w Pekinie (Chiny), budynki w Eko Parku w Warszawie. Thu, 28 Jul 2011 00:15:06 +0000http://www.europan.pl/style-w-architekturze/neomodernizm/http://www.europan.pl/style-w-architekturze/neomodernizm/High-techHigh-tech jest jednym ze stylów w architekturze, który nawiązuje do szeroko rozumianego postmodernizmu. W odróżnieniu od modernizmu istotny jest tu sam obiekt, a nie obiekt jako funkcjonalne zagospodarowanie przestrzeni. Jest on celem samym w sobie. Eksponuje się konstrukcję budynku w stylu high-tech traktując ją jednocześnie jak ornament. W tym punkcie architektura ta zbliża się do postmodernizmu. Już na początku XX wieku nowoczesne techniki budowlane i nowe materiały (szkło, stal, beton) zostały docenione przez ówczesnych modernistycznych architektów. Gdy technologia mocno się rozwinęła, w branży budowlanej zaczęto wykorzystywać nowe materiały oraz nowoczesne urządzenia. Tak narodziło się nowe projektowanie architektoniczne opracowane przy wykorzystaniu zaawansowanej technologii, nazywane high-tech.  Styl high-tech cechuje się nagminnym wykorzystywaniem nowych technologii w konstrukcji budynków oraz w ich technicznym wyposażeniu. Elementy techniczne, takie jak: żaluzje czy baterie słoneczne, stanowią rodzaj nowoczesnego ornamentu, szczególnie zestawione w powtarzalnej sekwencji. Architektura high-tech pragnie wkomponować techniczne wyposażenie danego budynku w jego strukturę. W ten sposób wzmacnia się oddziaływanie obiektu w stylu high-tech, zarówno w kwestii funkcjonalnej, jak i wizualnej. Powstaje wówczas tzw. inteligentny budynek, w którym instalacje oraz konstrukcja są projektowane jako integralna całość. Do najsłynniejszych dzieł architektury high-tech należą: ratusz w Londynie stojący koło Tower Bridge, londyński Millennium Dome oraz Stadion Wembley, Biurowiec Lloyd's w Londynie, Stadion Olimpijski i Allianz Arena w Monachium, wieża Eiffla i Centre Georges Pompidou w Paryżu, HSBC headquarter w Hong Kongu, Žižkov Television Tower w Pradze, Hotel Arts Skidmore oraz Torre Agbar w Barcelonie, National Centre for the Performing Arts w Pekinie, Hearst Tower w Nowym Jorku, Beetham Tower w Manchesterze, John Hancock Center w Chicago, Mode Gakuen Cocoon Tower w Tokio. Przedstawicielami architektury high-tech są m.in.: Norman Foster, Renzo Piano, Richard Rogers, Michael Hopkins, Nicholas Grimshaw, Schweger & Partner, Jean Nouvel, Paul Andreu, Michel Virlogeux. Thu, 28 Jul 2011 00:00:54 +0000http://www.europan.pl/style-w-architekturze/hightech/http://www.europan.pl/style-w-architekturze/hightech/DekonstruktywizmDekonstruktywizm w architekturze narodził się pod koniec lat 80-tych XX wieku. Jego charakterystyczna cechą jest idea fragmentacji. Manipuluje także powierzchnią i pokryciem konstrukcji. Dominują w nim krzywoliniowe kształty, służące zaburzeniu oraz przemieszczeniu szkieletu obiektu. Struktura budowli stanowi wrażenie kontrolowanego chaosu i stymulującej nieprzewidywalności. Dekonstrukcja stanowi kontynuację jednego z wcześniejszych stylów w architekturze – postmodernizmu. Staje natomiast w opozycji do ograniczających reguł modernizmu, m.in. do wierności materiałom, czystości formy czy też funkcjonalności form. Dekonstruktywizm w architekturze odrzuca również regułę stosowania ornamentu jako efektu ubocznego bądź elementu dekoracji. Dekonstruktywiści często czerpali swoje inspiracje z rosyjskiego konstruktywizmu. Zachwycali się nowymi, eksperymentalnymi formami oraz geometrycznym zachwianiem konstrukcji. Dziś w pracy architektów niezbędny jest komputer. Pomaga on w tworzeniu projektów z architektury destruktywizmu oraz niekosztownej produkcji masowej subtelnie różniących się od siebie elementów. W 1988 roku zorganizowano wystawę pt. „Architektura dekonstruktywistyczna” w Museum of Modern Art. Wykrystalizowała ona nowy styl w architekturze i przyniosła sławę biorącym w niej udział artystom. Najlepszym przykładem dekonstruktywistycznej złożoności tej architektury jest Muzeum Vitra Design projektu Franka Gehry'ego. Jest to biały, goły budynek w kształcie sześcianu, który został zdekonstruuowany  przy użyciu geometrii przywołującej ekspresjonizm abstrakcyjny i kubizm.    Do grona najlepszych architektów dekonstruktywizmu należą: Frank Gehry, Vlado Milunić, Zaha Hadid, Coop Himmelb(l)au, Peter Eisenman, Bernard Tschumi, Rem Koolhaas, Daniel Libeskind. Najsłynniejszymi realizacjami architektury dekonstruktywizmu są m.in.: „Tańczący dom” w Pradze, Imperial War Museum w Manchesterze w  Wielkiej Brytanii, Muzeum Vitra Design w Weil-am-Rhein (Niemcy), Seattle Central Library w USA, UFA-Palast w Dreźnie, Muzeum Guggenheima w Bilbao w Hiszpanii, MIT Stata Center w Cambridge w USA, Muzeum Żydowskie w Berlinie, Gasometer Vienna w Austrii, BMW World w Monachium (Niemcy), Concert Hall Limoges i Parc de la Villette (Paryż) we Francji, New Acropolis Museum w Atenach (Grecja), Contemporary Jewish Museum w San Francisco w USA, CCTV HQ w Pekinie w Chinach, Gehry Tower w Hanowerze w Niemczech. Wed, 27 Jul 2011 23:58:37 +0000http://www.europan.pl/style-w-architekturze/dekonstruktywizm/http://www.europan.pl/style-w-architekturze/dekonstruktywizm/