Strona główna · Style w architekturze

Regionalizm krytyczny

Regionalizm krytyczny w architekturze nie ma nic wspólnego z potocznie rozumianym regionalizmem, który odwołuje się do miejscowej tradycji architektonicznej. Powstał on w latach 80-tych XX wieku. Nazwę tego stylu w architekturze rozpowszechnił Keneth Frampton, krytyk współczesnej architektury.

Jego teoretykiem był Francuz – Paul Ricour, który głosił filozofię proporcji. Chciał on kontynuować tradycję, jednocześnie ją unowocześniając. Popierał opieranie się na cesze zaczerpniętej z modernizmu, czyli wartości uniwersalnej danego obiektu, uwzględniając geograficzny kontekst budynku („miejscowe formy tektoniczne”, klimat, światło, topografię). Dla Ricoura istotne były sposoby kształtowania zabudowy, formy, wynikające z historii i kontekstu danego miejsca oraz jego geografii.

Czytaj dalej - Komentarze (1) 07. 2011

Postmodernizm w architekturze

Postmodernizm w architekturze powstał na przełomie XX i XXI wieku. Rozwinął się w latach 50-tych XX wieku i stanął w opozycji do dominującego wówczas modernizmu (m.in. odrzucił jego artystyczny ład, tradycjonalizm). Właściwą datą narodzin postmodernizmu w architekturze był 1965 rok. Ukazały się wówczas publikacje takie jak „Złożoność i sprzeczność w architekturze” Roberta Venturiego. 

     Architektura postmodernizmu jest złożona, niejednolita i różnorodna. Sprzeciwia się wszystkim wcześniejszym zasadom i wyznacznikom, charakteryzującym poprzednie style w architekturze. Zakłada on wyzwolenie społeczeństwa i oderwanie się od uniwersalnych metod poznawczych, schematyzmu (w myśleniu, działaniu). Inspiracje czerpie z historycznych motywów, które go jednak nie przesłaniają. Postmodernistyczni artyści tworzą własne, oryginalne konstrukcje.

Czytaj dalej - Komentarze (3) 07. 2011

Neomodernizm

Neomodernizm w architekturze powstał na przełomie XX i XXI wieku. Jego narodziny datuje się zazwyczaj około 1965 roku. Stanowi jeden ze stylów w architekturze, który nawiązuje do modernizmu (jego detali i form przestrzennych), odrzucając jednocześnie jego idee społeczno-polityczne i urbanistyczne.  

Tworzone w tym stylu obiekty zazwyczaj posiadają jedynie neomodernistyczną fasadę. Jest to jawną sprzecznością z modernistyczną zasadą traktowania budynku jako całości.

Czytaj dalej - Komentarze (0) 07. 2011

High-tech

High-tech jest jednym ze stylów w architekturze, który nawiązuje do szeroko rozumianego postmodernizmu. W odróżnieniu od modernizmu istotny jest tu sam obiekt, a nie obiekt jako funkcjonalne zagospodarowanie przestrzeni. Jest on celem samym w sobie. Eksponuje się konstrukcję budynku w stylu high-tech traktując ją jednocześnie jak ornament. W tym punkcie architektura ta zbliża się do postmodernizmu.

Czytaj dalej - Komentarze (1) 07. 2011

Dekonstruktywizm

Dekonstruktywizm w architekturze narodził się pod koniec lat 80-tych XX wieku.

Jego charakterystyczna cechą jest idea fragmentacji. Manipuluje także powierzchnią i pokryciem konstrukcji. Dominują w nim krzywoliniowe kształty, służące zaburzeniu oraz przemieszczeniu szkieletu obiektu. Struktura budowli stanowi wrażenie kontrolowanego chaosu i stymulującej nieprzewidywalności.

Czytaj dalej - Komentarze (0) 07. 2011